از من بهانه بود

که پناهم نمی دهند

آن قصه های پیچک رویای کودکی

     غولی که هر زمان

                        با یک نوازشم

آزاد می شود از

بغض یک چراغ

و

رها

و رها از دو گانگی

و چه شیرین حکایتیست

که پناهم نمی دهند

آن خاطرات کهنه ی در های چارطاق

حوض قدیمی ته گاه خانه مان

چتری گشوده بود

که هزاران ستاره داشت

و فارغ ز دغدغه

سگهای پاسبان محله که می دوند

تا انتهای زوزه باران

                      به نیمه شب

                      از من بهانه بود ...!