در انتظار

انتظار احتضار شب

شهر خسته است ...

و فانوسهای درد

خرد شدن را سالهاست

در آغوش زمین آموخته اند

چه کسی با غروب خورشید وضو می سازد ؟ !

و نماز وحشت را

با لکنتی غریب

در فصل ترانه ها، به جای می آورد ؟ !

و باز

با...ز

تنهایی ، در تابوتهای کاغذی

جنازه ی سکوت قلم را تشییع می کند .

*****************************

 ( کتاب همسفر ترانه خورشید صفحه :۹۴ )