نقاب می کشد...
نقش چهره ای، بر در !
پاره ای از حروف، می لغزند...
عروسکان عروس
رقص کنان،
تور می بافند !
دستی بر آب می خورد
می شکند، نقش چهره ای، بر در!
تقسیم می شود ...
رطوبت خواب/
بر پناه زمین
امن سایه ای، بر در!
و اخته گان تقدیر...
رقص کنان
اشک می بندند !
کتاب می سایند!
و نگاه می شود...
قطره قطره سنگ، بر در !
و باز می شود در...
و باز
می شود، در!
باز می شود نقاب ...
و باز
می شود ، نقاب !!
و با ز می شود، نقش چهره ای بر در !!!
باز گشته ام كوه !!!
عبور فاصله را باور کن !!!
وسلام افتادگيم را ...
در ويراني دستهاي باد
غريبانه
سهم مرا گم كرده اي
دشت؟!
صخره ها
صخره ها
وسعت ويرانگيم را نمي دانند ...
و تو ...
تو؟!
دريا دريا
بر دلم سنگ مي پاشي ؟!
و صخره صخره
آبم مي كني ، مرگ ؟!
خواهم رفت ...
و تمام هستيم را به رود خواهم بخشيد
باد ...
عبور فاصله را باور كن !!!
Apoem should not mean but be ... mak lish
دگر نخواهي خواند بر بام واژه ها
گنجشك شاعر ساز؟!
در ازدحام كدامين عطش، فصل كوچ قفس را تجربه مي كني ؟!
بازيگران كوچكسال خيال، خواب نقش تو را ديده اند
د ر آبي ترين كابوس تفنگ
فردا ... فردا...
بر بي نهايت اشكت، خواهم چكيد
و دانه دانه... حاشيه ات را به باد خواهم داد
شاعر گنجشك باز !!!
در سينه ي صدها غزل، توفان حسم
پيچيده دردي را درون جان حسم...
نه ميزبان بي نصيب غمزه پرداز !
شعري به وزن اشك را، مهمان حسم
وقتي گره مي داديم احساس، با خويش
تا مي شدي در لايه ي عريان حسم...
بر رد پاي بالهاي مانده در گل
سر مي گذارد گونه ي باران حسم ...
امشب غزل سازان، بغل دارد... خدا را
(وارث برکه های توفانی /بیتا اهورا )
(مجموعه ی وارث برکه های توفانی، فرشته امام حسینی، ۱۳۷۹)
ما كه از شاهين كور خانگی
سيلي مرگ كبوتر خورده ايم
ما كه از فرياد هرزي واژه خور
تا زمان مست است دل آزرده ايم
ما كه در قرض خيال خام مرگ
سهم روح عشق را پرداختيم
خود كنار جسم بي جان مرده ايم
تخم خنجر بر زمين انداختيم !!!
كاش اين سجاده پيمان مي شكست ...
تا به جرات، خويش را مي باختيم
يا كه در والايش ذرات درد
آسماني از زمين مي ساختیم...
كاش در آغوش مرمرهاي باد
از نگاه خار، پنهان مي شديم
يا كه در خميازه ي گلهاي يخ
خواب گمنامي باران مي شديم ...
راستي وقتي پلنگ سايه ساز
پنجه زد در آسمان آبي ام
تيره شد پيشاني ماه بلند
در نگاه بركه ي مهتابي ام ؟!
شب سكوتم را به دريا مي برد
صخره ها، بغض مرا وا مي كنند
روي احساس نجيب موجها
عمق اشكم را تماشا مي كنند
چشم شعرم ناگهان تر مي شود
روز پيوند خيال و پنجره
دفترم بال كبوتر مي شود
حسي از آنسوي مرز زندگي
گونه هاي مرگ را بوسيد و رفت
بي تفاوت از هجوم دردها
خنجري دلتنگ را بوسيد و رفت
راستي وقتي پلنگ سايه ساز ...
بازم... کبوتر باز دل، با باز، بازی می کند
با گوژپشت سایه بان، با ناز، بازی می کند
ایمان من، زخمی مشو، در آبی این آسمان (۱)
گاهی قفس، در چهره ی، پرواز، بازی می کند !!!
اکنون قمار زندگی، پیروزی پرواز نیست
گاهی سقوط اوج هم، این راز، بازی می کند
رقص جنون عشق را، بنگر که با شور و شعف
این پنجه پشت پرده اش، با ساز، بازی می کند!!!
----------------------------------------------------
۱-یعملون ظاهرا...(روم/۷)
(همسفر ترانه ی خور شید /۵۲)
برخیز شبان خفته، خامت کردند ! در خانه ی خویش، قتل عامت کردند !
بیچاره کدام زوزه، هی هی می کرد ؟! در کسوت گرگ گله، رامت کردند ؟!
(همسفر ترانه ی خورشید /۸۴)
چون ناله در اعماق نایم می خزیدم
شب بود و تاریکی و بغضی آتش آلود
یک جنگل مسموم و ابری از مه و دود
در خلوت مرموز دل، خورشید می مرد
ابلیس بد بینی مرا با خویش می برد
با دشنه ی تفتیده ی تقدیر می رفت
آن روح سرگردان که بی تدبیر می رفت
وقتی ندای غربت زن را شنیدم
تصویر بیرحمی دنیا را کشیدم
در گوشه ی تصویر من، کفتار می خواند
مامور معذوری که بر مردار می خواند
تصویر مردانی که در مرداب ماندند
مرغان بی بالی که در گرداب ماندند
در سایه سار حجله ی تیمور خفتند
غافل ز شمشیر درون گور خفتند !
در جیره بندی زمان عشق مردند
آنان که قلب خودبه دریا می سپردند
فریاد از فریاد زن افسانه می ساخت
با شمع نامردان، خدا پروانه می ساخت !!!
تقدیر در کنه سیاهی رنگ دارد
شرما تباهی با تباهی جنگ دارد (۱)
وقتی صدای هق هق خود را شنیدم
سرگشته در کوی غرورم می دویدم
خشکیده آن بغض، سکوتم خیس گردید
پیکر تراش کینه ام، تندیس گردید
دیدم هراسان خود، به خوان خون نشستم
بیجا به اینجا و به این گردون نشستم
هر جا که اشکی از صدا افتاد... افتاد
هر جا که حسی از خدا افتاد ...افتاد
بی شک غروب مرگ نامردان همین است
مژده رها خورشید بر دوش زمین است
------------------------------------------------
۱- خداوند متعال در سوره های آل عمران ، یونس ، توبه ، نحل ،
عنکبوت و روم می فرمایند خود انسانها بر خود ستم می کنند
و خداوند کوچکترین ستمی به آنها نمی کند .
( همسفر ترانه ی خورشید ۶۱)
امشب دلم گرفته و درمان نمی شود
اشکم، حدیث رویش باران نمی شود
ضحا ک بود و مار و خیالی پریده رنگ
خوابی غریب دیدم و کتمان نمی شود
رویا نبود سازش دزدان گردنه
یارب چراغ قافله پنهان نمی شود
بر شانه های دهکده شلاق می وزید
با آن هراس کهنه، که تو فان نمی شود
آنکس که قعر چاه خیانت نشسته است
دل خوش مدار، یوسف کنعان نمی شود
هر بزدلی که دست شبان را به گرگ داد
از زوزه های گله، پریشان نمی شود
پایان آ فرینش پیغمبران رسید
پیمان شکن، که موسی عمران نمی شود
امشب به روی زخم مسیحم چکیده ام
این اشک بی صلیب، مسلمان نمی شود !!!
--------------------------------------------------
(همسفر ترانه ی خور شید ، صفحه ی ۲۹)
سر می گذارد باز امشب خاطراتم
بر شانه های هق هق عریان باران
باید بمانم تا سحر ای عشق ، اما
چشمان من افتاده در چشمان باران
در موج موج ازدحام جنگلی سبز
می پیچد اندام سبکبال خیالم
یکدم بیا تا احظه های رقص ، پرواز
تکرار شو تکرار فصل بال بالم
افسانه ساز مثنویهای درازم !
کوتاه کن لختی زبان شمس خود را
پا در رکاب راه ترکستان عشقت
گم کرده ای گویا نشان شمس خود را
بر شاخه های ذوالفقار عشق رقصید
عاشقترین دست علمدار قنوتم
نارفته باز آمد رسول بیشه زاران
آغاز شد معراج حس لایموتم (۱)
در انتشار گیسوان باد لرزان
آغوش آرام همان نخل نجیبم
در جانماز سنکی خلوت نشینان
تسبیح گردان شب امن یجیبم
خوش آمدی خونین ترین اندیشه ی سبز
ای میزبان نو حه خوان سربداران
رخصت بده در واژه ای از زخم و خنجر
گاهی بسازم قصه ای از جنس باران
---------------------------------------------
۱- برهان اشتیاق به زندکی جاودانه (انبیا/۳۳)
(همسفر ترانه ی خورشید صفحه ی ۱۷)
محتاج قفس، قفل نگهدار، مبارک !
فریاد نزن، قاتل آماده ی مردن
بر مرده ی تو، رویش این دار، مبارک !
شاعر نشدم شیشه ی سنگی بسرایم ...
ارزانی تو، پنجره ی غار ، مبارک !!!
در مسلخ جنگل، که سپیدار نمانده است !
سلاخ زمین ، بر تو تبر زار ، مبارک !!!
-----------------------------------------------
(همسفر ترانه ی خورشید، صفحه ی ۴۰)
... زندگی را هجی می کنم
در کلامی که نمی فهمی !!!
من با تو بودن را
به تو می بخشم
تا...
بی من بودن را
احساس کنی...
***********************************************
( مجموعه ی روح پریشان مرداب ، فرشته امام حسینی )
کاش ناز نگاه شب پره ها
روی شمع نیاز می رویید
غنچه ام بی خیال شب بو ها
کاش می شد بهار پودنه را
روی گیسوی مار جاری کرد !
تا نفس در گلوی زنجره هاست
کاش چون نغمه ساز توفانی
ناله ام را ز نی، جدا می کرد
با نسیمی که نرم می لغزید
کاش آن عاشق سرود سحر
از غروبی که ساخت ، برمی گشت
سوزش سبزه را نمی فهمید
کاش در آسمان اشعارم
یک بیابان ، ستاره می پاشید
زیر باران چشم زخمی من
بذر گندم ، دوباره می پاشید
کاش رنگ ستاره می ماندی
در غروبی که رنگ می گیرم
صخره ای تو ، به وسعت دریا
دل ز رویای سنگ، می گیرم
تک درختی خمیده و تنها
در دل شوره زار ، می میرد
ای سپیدار سبز گندم زار
کاش با من تو ، راز می گفتی
بی نیاز از، نیاز، می گفتی
خفته ام در کنار شب بو ها
کاش از یاس ناز می گفتی ....
**********************************
( کتاب : همسفر ترانه ی خورشید ، صفحه 10 )
در انتظار
انتظار احتضار شب
شهر خسته است ...
و فانوسهای درد
خرد شدن را سالهاست
در آغوش زمین آموخته اند
چه کسی با غروب خورشید وضو می سازد ؟ !
و نماز وحشت را
با لکنتی غریب
در فصل ترانه ها، به جای می آورد ؟ !
و باز
با...ز
تنهایی ، در تابوتهای کاغذی
جنازه ی سکوت قلم را تشییع می کند .
*****************************
( کتاب همسفر ترانه خورشید صفحه :۹۴ )
تنهاترین شبگرد شبهای عبوریم
فانوسهایی عاجز از تکرار نوریم
در کوچه های مه گرفته از تعصب
چون سایه های مرده در سودای گوریم
کنج حصار قصه ها بیتوته کردیم
اواره ی حسیم و از معنا بدوریم
در تارو پود نقش تن،رستم کشیدیم
رخش ترحم را سواری بی حضوریم
در موزه هایی که زمان را رنگ کردند
طومار بی رنگیم دایم در مروریم
-----------------------------------------
از من بهانه بود
که پناهم نمی دهند
آن قصه های پیچک رویای کودکی
غولی که هر زمان 
با یک نوازشم
آزاد می شود از
بغض یک چراغ
و
رها
و رها از دو گانگی
و چه شیرین حکایتیست
که پناهم نمی دهند
آن خاطرات کهنه ی در های چارطاق
حوض قدیمی ته گاه خانه مان
چتری گشوده بود
که هزاران ستاره داشت
و فارغ ز دغدغه
سگهای پاسبان محله که می دوند
تا انتهای زوزه باران
به نیمه شب
از من بهانه بود ...!
پشت آن دیوار سنگین سکوت
بغض ما همواره معنا می شود
قصه ی مادر بزرگ زندگی
پینه های دست بابا می شود
.......................................
سایه ی دیو سیاه خستگی
اشتهای کودکان را می درد
از طعام خالی خاگینه ها
سفره را شنهای توفان می برد
.............................................
هر سحر مردی سراپا زردپوش
سبزی سجاده را بو می کند
زخمهای گونه را با اشک چشم
تا اذان ظهر پارو می کند
..................................
دختر شهر عروسکهای خواب
در دل رسوای شب جان می دهد
سرخ شد صبحی که ماهی مرده است
تنگ خالی را چرا نان می دهد !
..........................................
پشت آن دیوار سنگین سکوت
زندگی را فقر پرپر می کند
مادری تنهاتر از خاگینه ها
با غم همسایه هم سر می کند
..... .......................................
ای کاش کودکی بودم در بازی بادسرگردان
درهیاهوی ندا نستن به دانستن خرگوشی سفید خوشحال
درگهواره ی کوچک عروسکم خستگی بودن را به خواب می کردم ، و سرخوش از سایه های
تیره ی دستانم بازو بسته شدن انگشتانم را همراه با شکلهای نامفهوم پیروزی زمین و زمان
نمی دانستم ...
می خواندم به نوای معصومانه ی جویبار باریک اندیشه ام ( اتل ، متل ، توتوله )
و می نگاشتم با خطوط در هم ، مفهوم نا آشنای ( من ، تو ، او )
کودکی که فر سنگ را نمی شناخت و عبور از خیابان عمر را نمی فهمید ...
شنهای گریزان ساحل بر گونه می مالید و سوار بر مکعبهای خالی ، پرواز را فراسوی تصور دیدگانش به
تمامیت عروج احساس می کرد ...
ای کاش کودکی بودم تلخی صبر را به شیرینی بازاری زرین و مهمانی نوروز می پذیرفتم
با رود می خندیدم و در رود می غریدم .
در جستجوی بالهای رنگین پروانه ای دلفریب ، افسانه ی خارستان و گلستان را رها می کردم .
ای کاش با خشتهای خیالین تصورات ساده ام خانه ای می ساختم و آنگاه آرامتر از لغزش اشک ،
ویرانه اش را ترسیم می کردم ای کاش ......